خدایا

نگذار کم بیارم

دارم به اونجا می رسم که آه ام  همه رو خبر کنه

دوباره ایستاده ام ، منتظر و چشم به راه و صد افسوس که در انتظار چه بی طاقتم

مثل همون بچه ای هستم لجباز که هر چیزی می خواست با اصرار و ابرام بدست

می آورد

وای که هنوز همون بچه ام با این تفاوت که  خواسته هام گاهی اونقدر بزرگ شده که  اصرار و ابرام هم راه به جایی نمی بره که دوای غم هام گاهی  فقط صبر و انتظاره...

  
نویسنده : الهام ; ساعت ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٩
تگ ها :