لب‌ها می لرزند.  

 

شب می تپد. 

 

جنگل نفس می کشد.
 

پروای چه داری، مرا در شب بازوانت سفر ده.
 

انگشتان شبانه ات را می فشارم ،  

 

و باد شقایق دور دست را پرپر می کند.
 

به سقف جنگل می نگری: 

 

         ستارگان در خیسی چشمانت می دوند.
 

    بی اشک ،  

 

            چشمان تو نا تمام است، 

 

                       و نمناکی جنگل نارساست. 


دستانت را می گشایی ،  

 

                         گره تاریکی می گشاید. 


                     لبخند می زنی ، رشته رمز می لرزد. 


        می نگری ، رسایی چهره ات حیران می کند.  


        بیا با جاده پیوستگی برویم. 


           خزندگان در خوابند. 

   

 

                    دروازه ابدیت باز است. 

                                             

                                              آفتابی شویم. 


چشمان را بسپاریم ، که مهتاب آشنایی فرود آمد. 


                     لبان را گم کنیم، که صدا نا بهنگام است.
 

در خواب درختان نوشیده شویم ،  

   

                       که شکوه روییدن در ما می گذرد. 


باد می شکند ، شب راکد می ماند.  

 

                                 جنگل از تپش می افتد.
 

جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ،   

 

 

              و شیره گیاهان به سوی ابدیت می رود. 

 

   جوشش اشک هم آهنگی را می شنویم ،  

 

                   و شیره گیاهان به سوی ابدیت می رود. 

 

سهراب سپهری

  
نویسنده : الهام ; ساعت ۳:٥٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۸ تیر ۱۳۸٩
تگ ها :